ES & Co: Goed spul (2)

De volgende ochtend sta ik nog vroeger op vanwege de 20 minuten olie trekken. Vol verwachting stop ik een eetlepel lijnzaadolie van een koude persing in mijn mond. Normaal gooi ik deze door de salade. De eerste vijf minuten gaan prima. Ik trek, duw en pers het goedje langs mijn tanden. Na zo’n zeven minuten komt de weeïge smaak van lijnzaad goed tot zijn recht. Het doet mij denken aan een mondvol sperma. Dat kon ik toen rap doorslikken, in tegenstelling tot dit spul. Na een klein kwartier krijgt een braakneiging de overhand en moet ik vluchten naar het toilet. De uitgespuugde olie ziet helaas niet hagelwit. Kak, niet lang genoeg getrokken. Dit betekent dat er dus nog veel afvalstoffen in mijn mond herbergen. De gore smaak van de olie gaat na drie keer tanden poetsen ook niet weg.
‘Godgloeiendegloeiende.’ Denk ik. Ik blijf wel een dame natuurlijk.

Die lijnzaadolie gaat het niet worden. Ik stap over op kokosolie en scoor een goedkope pot bij de plaatselijke toko. Drie euro voor 500 gram witte pasta. Ik kan bijna niet wachten tot het weer ochtend is, zodat ik kan gaan spoelen voor een gezond lijf. De wekker staat inmiddels op 05.30u. Gezondheid is afzien.
Buiten is het donker en binnen is het koud als ik een eetlepel harde kokosolie in mijn mond prop. Moeizaam kauw ik hele brokken weg en ga ondertussen maar iets leuks doen. Zoals ontbijt maken. Wat ik pas mag consumeren op mijn werk aangezien er een half uur moet zitten tussen trekken en eten. Ik wordfeud wat, hay day een beetje en lees de Telegraaf.
‘Negeer die harde brokken, negeren die hap, tis goed voor je,’ spreek ik mijzelf moed in. Na een paar minuten wordt de olie vloeibaar en smaakloos. Mijn speekselklieren draaien wel overuren. Zou dat een goed teken zijn? Een slikreflex moet ik onderdrukken. Wederom trek en duw ik naar hartenlust. Met moeite houd ik het 20 minuten vol en ren naar het toilet om het resultaat te bekijken. Wit, heel licht schuimend! Yes! Ik zwaai de bacteriën vaarwel en ga mijn tanden poetsen. Verbeeld ik het mij nu of worden mijn tanden al witter?
‘Je hebt anders nog steeds een ouwe kop.’ Ah, mijn spiegelbeeld is ook wakker.
‘Wacht maar. Ik spreek jou nog wel. Eens kijken of je over een week nog zo’n grote bek hebt,’ dreig ik en zet een allerliefste glimlach op. Ja hoor. Ik zie toch echt een wit, glad gebit. Tevreden over dit fantastische resultaat steek ik mijn tong uit naar mijn spiegelbeeld en gooi snel het licht uit. Die witte waas trekt vast nog wel weg.

’s Avonds toon ik trots mijn mooie tanden aan Pierken.
‘Goed hoor, lief. Ga je vanaf nu iedere ochtend echt om half zes je nest uit?’
Wat een vraag! Ik heb eindelijk het licht gezien en dat door slechts 20 minuutjes per dag afzien. Daar sta ik met liefde midden in de nacht voor op. Trouwens, als die vette, harde brokken olie eenmaal vloeibaar worden in de mond is het príma te doen! Pierken heeft echter ook zijn huiswerk gedaan.
‘Lieverd, is dat wel de goede kokosolie? Moet het geen biologische zijn?’
‘Ach, dat maakt toch niet zoveel uit? Toch? Toch!’ Dit wil ik helemaal niet horen, maar de twijfel slaat toe. Wat als ik de verkeerde olie heb gebruikt? Die witte streep op mijn tong had ik eerder niet. Dacht ik.
Al googelend op *naam van de kokosolie en olie trekken* kom ik op een forum waar meerdere mensen met hetzelfde dilemma worstelen. Is deze kokosolie geschikt voor oil pulling? Een bevredigend antwoord blijft uit.
De volgende ochtend neem ik het zekere voor het onzekere en besluit een dagje trekken en duwen over te slaan. De wekker gaat vier keer op repeat.
Bij een reformwinkel koop ik biologische olie. Een tientje voor 200 gram. De dagen daaropvolgend spoel, trek en duw ik. Die harde stukken in mijn mond blijven vervelend, maar de smaak van echte kokos én de wetenschap dat ik goed bezig ben maakt veel goed. Oké, een beetje. Na vier dagen vind ik 10 minuten spoelen per dag lang zat. Het aantal bacteriën zal nu toch wel flink gereduceerd zijn.

Het weekend blijkt een obstakel te zijn. Romantisch ontbijten op bed zit er niet meer in. Ik ben 10 tot 20 minuten lang niet aanspreekbaar vanwege een mondvol bacteriën. Na twee weken acht ik mijzelf gezond genoeg. Kokosolie is ook heel goed geschikt om in te bakken. Of om je haar mee te stylen. Voldoet prima als biologische nachtcrème. Ja, wat mij betreft komt die pot best leeg. Ik heb trek in wijn en een vette bek in de vorm van patat. Op de hoek zit een Gall en Gall. Daar trek ik drie flessen rosé uit een rek. Het water loopt in mijn mond.
Die avond lig ik op de bank, de tv staat aan en ik zucht verheerlijkt tegen Pierken:
‘Die rosé, hè. Das pas goed spul!’

ES & Co: Tijgerprintje

Mijn lief zegt dat ik er de benen voor heb. Voor een kort rokje met blote benen. In de zomer. Het feit dat mijn onderdanen nooit, maar dan ook nooit, lekker bruinen in de zon weerhoudt mij van deze kledingactie.
Dan draag ik liever een driekwart broek of een lange rok bij de sporadische  hittegolven in Nederland.
Totdat ik bij de Etos stilsta bij de voordeelbak. Zelf bruinende sprays en crèmes liggen mij aan te kijken. Van Ambre Solaire, dus niet zomaar een merk. Van 16,99 voor 3,50 schreeuwt het bord, dat boven de bak hangt, mij toe. Kijk, das interessant.

Ik lees de gebruiksaanwijzing van de spray. Gehele lichaam scrubben, goed afdrogen, blabla. Vanaf 40 cm het lijf of lichaamsdelen gelijkmatig insprayen en níet, ik herhaal níet uitsmeren. Mooi, geen gekloot dus met ongewenste zelf bruinende handpalmen.
In de zaak vraag ik wat het meest effectief zal zijn. De crème of de spray.
‘Mevrouw, dat is heel persoonlijk. Belangrijk is dat beiden goed uitgesmeerd worden over de lichaamsdelen.’
Oja, die heeft zich dus goed ingelezen in de gebruiksaanwijzing van de spray. Not. Desalniettemin ga ik voor de spuitbus.

Thuisgekomen scrub ik de bevallige beentjes en droog ze hardhandig af met een rulle handdoek.
Ja, en nu? Als ik in de badkamer ga lopen sprayen zitten mijn tegels in no time onder de bruine zooi.
Ik gooi de balkondeuren open en negeer de mogelijke voyeurspraktijken van de overburen.
Gekleed in een t-shirt en slipje neem ik de spray ter hand, schud flink en richt op mijn onderdanen.
Gelijkmatig spuit ik het goedje over mijn bovenbenen, onderbenen en knieën. De scheenbenen krijgen een extra spuitje, die zijn écht, écht heel wit.
Zodra het spul een beetje begint te druipen besluit ik dat het goed genoeg is. Ik zwaai vriendelijk naar de overbuurman en trek mijn slipje recht.

Nu is het zaak om te boel op te laten drogen zonder vlekken te creëren. Daar moet ik wel een half uurtje voor uittrekken. Half in mijn blote kont trek ik de overgordijnen dicht, zodat ik nog enigszins vrij kan rondlopen in mijn eigen huis alvorens ik mij weer aankleed.
’s Avonds bekijk ik het resultaat in de spiegel. Daar waar ik mooi egaal gebruinde benen verwacht te aanschouwen, klaar voor een sexy rokje, zie ik een craquelé kunstwerk. WTF! Snel trek ik mijn broek  aan, om deze na tien seconden weer uit te trekken om de schade eens goed te inventariseren. Ik lijk GVD wel op een pantervelletje. Alsof ik zo’n goedkope legging met tijgerprint van de Action aanheb!
Behoorlijk vertiefd probeer ik de onregelmatigheden van mijn benen af te scrubben, maar het enige wat ik bereik is dat mijn huid tot bloedens toe mishandeld wordt. Kak! Dit moet er dus echt uitslijten. Bedankt Ambre Solaire, met je absoluut niet uit mogen smeren. Werkt voor geen meter. Ik voel een schadeclaim aankomen naar dit malafide bedrijf.

Het korte rokje gaat de kast weer in. Totdat de temperaturen dusdanig gezakt zijn dat er een mooie, egale panty onder gedragen kan worden.
Bewijsmateriaal van de gehavende, ooit zo sierlijke benen, kan worden opgevraagd via reacties.

ES & Co: Goed spul (1)

5.50u. Ik word gewekt door het alarm van mijn telefoon en twijfel of ik hem op repeat zal zetten. Toch maar niet. Snel swipe ik het geluid uit om mijn partner niet wakker te maken. Met enige tegenzin stap ik uit bed en onder de douche.
‘Wat krijg jij een ouwe kop, zeg.’ Mijn spiegelbeeld is zoals gewoonlijk weer erg complimenteus.
‘Nee, jij trekt volle zalen,’ sis ik terug. Ze heeft geen ongelijk. De kreukels in mijn gezicht verdwijnen pas in de loop van de ochtend en de eens zo schattige lachrimpeltjes blijven ook hardnekkig aanwezig als ik mijn neutrale werkblik opzet. Om mijn goede humeur te behouden laat ik de weegschaal vandaag met rust. In de keuken flikker ik bevroren fruit samen met wat magere kwark in de blender. Een voorraad pillen ligt op het aanrecht te wachten. Vitamine C, B en E. Verder nog drie nagel- haar- en huidtabletten en een paar glucosamine kanjers. Dit alles word weggespoeld met groene thee. En passant brand ik mijn mond.  ‘Godgloeiendegloeiende!’ Ja, ik vloek ladylike in stilte en blus mijn tong met het geblenderde fruithapje.
Een blik op de klok vertelt mij dat ik rap weg moet. Ik ga met de fiets naar het station. Snel prop ik drie sneetjes speltbrood in mijn tas en ren de trap af.

Eens in de zoveel tijd heb ik een gezondheidsmanie-aanval. Meestal na een periode van teveel wijn, teveel sigaretten, teveel bankhangen en teveel bourgondische maaltijden. Dan zweer ik de alcohol en nicotine af, scrub mijn huid en leef gezond. Ga ik drie keer in de week sporten en laaf mijzelf aan groene thee en cafeïnevrije koffie. Salades en wok groenten zijn niet aan te slepen en de grill doet goede dienst voor vegetarische biefstukjes.
‘Heerlijk hè, deze nieuwe levensstijl!’ Roep ik dan enthousiast naar Pierken die alleen nog maar knikt.
‘Heel goed, schat. Volgens mij zie je er al een jaar jonger uit.’ Na een aantal dagen sla mee-kauwen is hij echter toe aan een kip roti van de Indo en heb ik een wijntje verdiend. Vind ik. Omdat ik zo goed bezig ben met mijn nieuwe levensstijl. Bij het derde glas kan daar best weer een peukje bij en die sportschool staat er morgen heus ook nog wel. Daarmee is het hek van de dam en val ik terug in oude gewoonten. Deze cyclus herhaalt zich zo’n zes keer per jaar.

Maar zo niet deze keer. Nu ga ik echt volhouden, heb ik mij voorgenomen. Dit voornemen loopt vooraf synchroon met de genoemde cyclus.

Op het station aangekomen veeg ik met mijn sjaal de BB-cream van mijn bezwete gezicht en trek een Metro uit de bak. De treinreis naar het ziekenhuis waar ik werk duurt precies 11 minuten en dat is net te kort om het krantje helemaal door te spitten. Ik scan de headlines en blijf hangen bij een interessant artikel: Oil pulling. Oftewel, olie trekken.  Voor mij iets totaal nieuws.
De Metro vertelt het volgende:
Oil pulling is een eeuwenoude methode om je lichaam te ontdoen van gifstoffen op een simpele en natuurlijke manier.
Deze manier van ontgiften is door de jaren heen in vergetelheid geraakt. Dr. Fedor Karach (een oncoloog uit Rusland) heeft de ontgiftingskuur weer in de belangstelling gebracht nadat hij door de kuur was genezen van een chronische bloedziekte. Oil pulling vindt zijn oorsprong in India, waar mensen deze goedkope manier van ontgiften al jaren toepassen voor verschillende aandoeningen en kwalen. Dr. Fedor Karach beweert dat oil pulling baat heeft bij een heleboel ernstige, maar ook minder ernstige kwalen.

Mijn interesse is gewekt door het artikel. Eenmaal thuisgekomen lees ik meer over dit verschijnsel en wat het met je doet.
Wittere tanden, gezonder tandvlees, dik glanzend haar, een verbetering van de huid en gewichtsafname. Kijk, dat moet ik hebben!
Oja, het helpt ook tegen hoge bloeddruk, migraine, hoge bloedsuikers, blablabla. Mijn ogen glijden vluchtig langs deze voor mij overbodige informatie, op zoek naar de werkmethode van dit mirakelse wonder.
Het blijkt heel simpel. Men neme een olie van de eerste persing, kokosolie mag ook en je stopt een eetlepel op de nuchtere maag in de mond. Nu dien je gedurende 20 minuten de olie door je mond te persen en te duwen. Indien je dit te fanatiek doet riskeer je tongkramp. Rustig trekken is dus geboden!
Na 20 minuten hebben alle bacteriën uit je mond zich gebonden aan de olie en spuug je het goedje uit. Absoluut niet doorslikken. Vanwege die bacteriën. Levensgevaarlijk! Door deze techniek reinig je je gehele lichaam waardoor diverse klachten als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen. Hoe gemakkelijk is dat, zeg! Ik raak enthousiast. Weg met alle dure pillen, sla en scrubzout!

Olie wordt mijn grote vriend…